خســته ام ، مانده ام ، و دربــدرو غمگـینم

قفــسی نیست دهد دردل خود تســکینم 

آنقدرسنگ پران هست دراین شهرکه من 

مانــده ام روی سربــام چه کـس بنشـینم 

بــال پـروازمـــرا دســت شــما قیــچی کرد 

که بجـــای قلــــم خویـــش کنــد تــزئیـــنم

هرکجا نام شـــما هــست ؛ درآنجـــا هـرآن

مـــردنـــم را بـه گنـــاه دگـــران می بینـــم